Hoe ziet hij eruit mijn eindeloze speeltuin? Ik heb de grenzen nog steeds niet ontdekt. Wel weet ik dat ik hem wil delen op zoveel mogelijk manieren die bij mij en mijn zijn passen. Daar kom ik mijn bed voor uit. 

 

Ik ben Heleen Gombert. De Onderwijsarchitect en kunstenaar-muzikant-mens en nog zoveel meer

Ik houd van resultaat neerzetten, "zo simpel mogelijk" en spelen.

Oeverloos genieten van van alles en nog wat in dit mooie leven.

Ik houd van bodemloze stiltes en van losgaan op de beat

Van de zilvergrijze maan

Als niemand mij nog ziet

Van de krachtig rooie halen

van de op- en ondergaande zon

Van mooie dingen maken

Van het leven zelf als bron

Wees welkom hier

ga maken

ga leren

Ga scheppen

Durf steeds opnieuw te beginnen en vooral..

Maak plezier!

 

 

 

"Creëren is voor mij als ademen, ontdekte ik. Van jongs af aan is er muziek in mijn leven en schrijf ik versjes, gedichtjes, verhalen, reflecties. Mijn moeder gaf die liefde voor creëren door. In het bijzonder in de muziek.

Ze is niet meer hier, maar ik voel en weet dat je nu vanaf een andere plek geniet van wat ik aan het maken ben en heel trots en blij is

Fascinatie voor leren en ontwikkelen

Al vroeg raakte ik gefascineerd door leren en ontwikkelen. Met zo'n 20 jaar onderwijservaring is onderwijs ontwerpen en leren een vertrouwde plek geworden. Een plek voor ontmoeten. Ik moet daarin ook steeds mezelf en ontwikkel steeds tools die voor mij werken. Die deel ik daarna heel graag met jou. Want alles beweegt, leeft is ontwikkeling. Daaraan bijdragen doe ik vanzelf.

Waarom: ofwel, waar kom ik mijn bed voor uit?

 Het onbeschrijflijk genieten van muziek en  mooie dingen maken. Als maker zelf mooie dingen tot stand brengen, samen en alleen- wil ik met zoveel mogelijk mensen delen. Iedereen de magische, ongrijpbare kracht laten voelen die je ervaart als je iets moois hebt gemaakt. Iets meegeven van het intense geluk dat mij overspoelt als ik ondergedompeld ben in dat gevoel."

Na de zomervakantie start ik met een post hbo-opleiding aan het Conservatorium van Amsterdam die zich specifiek richt op het creatief makerschap als docent muziek.

Over Heleen Gombert, mijn weg naar het makerschap waar ik mijn bed voor uitkom

In 2004 zette ik mijn eerste stappen in onderwijsland en was meteen verkocht. 

 

Ik had nagenoeg geen onderwijservaring (het was een beetje 'bluf your way into tijdens mijn sollicitatie bij de Hogeschool van Amsterdam en het werkte... en beter nog: wat werd ik er blij van!) en ik vond het fantastisch en ook echt zwaar. Dat onderwijs geven. Vooral de uren en dagen voorbereiden in mijn vrije tijd, begonnen me al snel op te breken. Dit werd gezien als 'normaal':  "Voorbereiden doe je thuis. Daar is op school geen ruimte voor."

Naast mijn drukke en veeleisende baan als beginnend hbo-docent werkte ik een dag in de week in de psychiatrie op een afdeling voor langdurige zorg. Met mensen met borderline persooolijkheidstoornissen en psychotische stoornissen. Ik vond het loodzwaar, kon soms bijna letterlijk geen ademhalen daar. Maar zette door en kreeg een prachtige beoordeling van mijn supervisor. Yes, eindelijk erkenning. Mijn stage bij klinische psychologie had me een "mager" zeventje opgeleverd, samen met een ernstige depressie. 

In eerste instantie opgeleid als behandelend psycholoog in de psychiatrie, bleek dit niet mijn plek. Het heeft nog wel even geduurd voor ik dat wilde erkennen. Ik zal het als een falen dat ik me daar niet thuis voelde. Mijn hele toekomst viel in duigen.. .... dacht ik toen. Het bleek een zegen. De welbekende 'blessing in disguise.

Het onderwijs ging meer en meer trekken en ik verruilde mijn idee therapeut te worden in de klinische psychologie voor een functie van coach-docent. Studenten begeleiden bleek me heel goed te liggen en ik vond het erg leuk.

Totdat: het is begin mei 2008. Mijn nicht pakt haar thee, kijkt me aan en vraagt: "Hoe zou je je voelen bij het idee dat je weer aan de slag moet na de vakantie? Dan hoor ik mijn eigen stem. "Daar krijg ik het zo benauwd van."

Maandag, de dag erna, ik zorg dat ik om 7:30 op school ben en loop naar mijn leidinggevende: Tosca, heb je even, ik moet je spreken. Mijn teamleider loopt mee naar de teamkamer waar we lunchen en ik zie aan haar gezicht dat ze weet dat dit geen gezellige mededeling wordt.
Haar reactie nadat het hoge woord eruit is: "Tja, je bent een vrij mens."

En zo voel ik me ook. Ik ben weer vrij! 

 

Vrij om te ontdekken wat en hoe ik het echt wil... wat een verademing.

Vrij. Vrij om te ontdekken, te snuffelen, te experimenteren. In mijn bedrijf, in mijn leven. Ik ben het nu al jaren iedere dag.

 

 

De onderwijsarchitect: hoe het begon, 20 jaar geleden..

Met De Onderwijsarchitect draag ik uit wat ik in al die jaren bij reguliere onderwijsinstelligen (zowel bekostigd als commercieel) gemist heb.